Dowgwillo_kop

Witamyblok wit|blok witNazwiskoblok wit|blok witHerbblok wit|blok witGenealogiablok wit|blok witKoligacjeblok wit|blok witAlbumy i wspomnieniablok wit|blok witHonor i Ojczyzna
Zdjęcia bezdomneblok wit| blok witAktualnościblok wit|blok witWarto przeczytaćblok wit|blok witWarto zobaczyćblok wit|blok witŻołnierze Wyklęciblok wit|blok witMatki Polkiblok wit
Polskie Kresyblok wit|blok witLekcja historiiblok wit|blok witŚpiewnik wileńskiblok wit|blok witPolecane witrynyblok wit|blok witBiblioteka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bolesław Apolinary Dowgwiłło

urodzony 1849 r.
zmarł 1905 r.

Rodzice

Cezary Adolf Paweł (25.6.1822 - po 19.10.1881)
Stanisława Nawlicka ( ca.1831 - po 19.10.1881)

Żona

Ludwika Dąbrowska (ca.1857 - po 6.2.1888)

Dzieci

Ludwika (ca. 1878)
Aleksander (ca. 1879 - po 1910)
Helena (ca. 1880)
Stanisław (6.2.1888 - 22.2.1931 Łuck)

 

Jego ojcu - Cezaremu Adolfowi - dwukrotnie władze rosyjskie konfiskowały mienie (postanowienia Rosyjskiego Senatu w bibliotece w Carskim Siole z 1849 i 1851 roku).

Bolesław-Apolinary to absolwent Połockiego Gimnazjum Wojskowego i II Konstantynowskiej Uczelni Wojskowej w Petersburg, którą ukończył w 1870 roku w stopniu podchorążego. Jest wymieniany w książkach pamiątkowych i spisach dotyczących wojny rosyjsko-tureckiej z 1877-1878r. i tam walczącego 63 Uglickiego Pułku Piechoty, gdzie pełnił funkcję kapitana-sztabowego. Został ranny 30 sierpnia 1877r. podczas bitwy pod Plewną (obecnie miejsce w Bułgarii), jednej z najbardziej zaciętych bitew drugiej połowy XIX wieku (zobacz). Jest wymieniany jako dowódca 3-go batalionu tego pułku (stacjonującego w Sokółce, obecnie Białoruś) w księgach pamiątkowych gubernii grodzieńskiej z 1887 i 1889 roku. Odznaczony Orderem Św. Antoniego 4 klasy i Orderem Św. Stanisława 3 klasy w 1877r., Św. Antoniego 3 klasy w 1880 i Św. Stanisława 2 klasy w 1887r. W służbie wojsokwej od 1868 roku.

Сборник материалов по Русско-Турецкой войне 1877-78 гг. на Балканском полуострове; Санкт-Петербург 1903 [Zbiór materiałów o wojnie rosyjsko-tureckiej 1877-78 roku Półwyspie Bałkańskim; Sant Petersburg 1903]


Następniej został przeniesiony na Kaukaz gdzie w 1891 roku jest wymieniany jako oficer w 2-gim Kaukaskim Batalionie Rezerwowym Piechoty (kadrowy), a w latach 1898-1900 jest wymieniony w składzie kadry oficerskiej 155 Kubińskiego Pułku Piechoty.
Zmarł w wieku 56 lat w gubernii Orzeł jako emerytowany pułkownik. [Irina Prowelkowa :Szlachta polskiego pochodzenia w guberni Orzeł od XVII do początku XX wieku", Orzeł 2008, 329 stron.]

Informacje o najbliższej rodzinie Bolesława-Apolinarego pochodzą głównie ze spisu sporządzonego 19.10.1881r. w gospodarstwie (260 dziesięcin ziemi) jego ojca w Łuksztelkach-Szlepkach w powiecie szawelskim.

Również dwaj synowie Bolesława-Apolinarego - Aleksander i Stanisław - wybrali kariery wojskowe, ponieważ ich nazwiska i stopnie (podporucznicy) są wpisane do Spisu oficerów armii carskiej z 1909 i 1910 roku. Stanisław ukończył Szkołe kadetów im. Bachtina w Orle (1905) i Uczelnię Wojskową w Kijowie. Ich jednostką był 158 Kutaiski Pułk Piechoty stacjonujący w Bobrujsku.

W publikacji УЧЕБНО-ВОСПИТАТЕЛЬНАЯ РАБОТА В ОРЛОВСКОМ-БАХТИНА КАДЕТСКОМ КОРПУСЕ В КОНЦЕ XIX В. Гребенкин Алексей Николаевич [EDUCATIONAL WORK IN OREL-BAKHTIN CADET CORPS IN THE END OF XIX CENTURY. Alexander Grebienkin] z 2014 roku opisując różne występki uczniów tej szkoły w latach 1901-1902 autor pisze m.in.: "Kadet z klasy trzeciej A. Dowgwiłło przyniósł do korpusu rewolwer, który podkradł ojcu i zdetonował na korytarzu proch w próbówce." Tak to mowa o Aleksandrze. Żródło [str.7]

Wiemy, że Stanisław Dowgwiłło powrócił do Polski pomiędzy 13 i 20 majem 1919 r. w szeragach 11 Pułku Strzelców Polskich Armii Polskiej we Francji w stopniu kapitana. Pułk ten powstał oficjalnie 15 kwietnia 1919 wchodząc w skład 6 dywizji strzelców polskich gen. Champeaux, należącego do tworzącej się wówczas armii Hellera. (Zarys Historii Wojennej Pułków Polskich 1918-1920 Nr. 51/1928). Pułk ten został we wrześniu przemianowany w 53 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych i Stanisław został tam przeniesiony rozkazem L992/IV (Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr. 4 z 7.2.1920 r.). Wydaje się wręcz niemożliwe, żeby nie brał udziału w walkach 1919-1920 roku.
Według Rocznika Oficerskiego Wojska Polskiego z 1923 i 1924 roku był oficerem rezerwowym 44 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych.
W Dzienniku Personalnym R.13, nr 4 (22 lutego 1932) [str. 172] podano, że kapitan rezerwy Dowgiłło Stanisław zmarł w Łucku 22.2.1931r.
W cywilu był do 30.4.1930r. tak zwanym prowizorycznym komisarzem kontroli skarbowej we władzach wojewódzkich [Wołyński Dziennik Wojewódzki nr 15 z 14.8.1930 r.]


 

Zdjęcie nieznanych żołnierzy 158 Kutaiskiego Pułku Piechoty zrobione w 1907 roku w Bobrujsku.

 

 

Zobacz też informacje o Bronisławie i Zacharym Dowgwiłło.